Het is 21 december 2020. De besmettingen met het coronavirus lopen weer extreem op. Mijn schoonmoeder was herstellende van Corona. Helaas had dit virus het laatste stukje vitaliteit en lucht uit haar lichaam getrokken. Van een zelfstandige vrouw die twee weken geleden nog met de scootmobiel de omgeving van Hilvarenbeek onveilig maakte ging ze naar een vrouw die geen kraan meer open kon draaien, geholpen moest worden met de toiletgang, wassen, in- en uit bed stappen en die met elke hele kleine inspanning buiten adem was. Ik zocht haar op, met blauw schort voor, handschoenen, mondmasker en bril op. Mijn terugkoppeling naar onze kinderen zegt genoeg:
Ik ben net terug van oma. Gezellig gekletst. Ze bedankte mij en ik moest vooral ook jullie allemaal bedanken en de groeten overbrengen. Bij deze. Ik vroeg of ze klaar was. Ze zei dat het inderdaad mooi was geweest. "Ik kan nu bijna niets meer" zei ze. "Ik heb een mooi leven gehad en je moet toch eenmaal een keer dood gaan. Jammer dat jullie geen koffietafel kunnen doen maar dat haal je op een later moment maar in." Ik beloofde haar dat we er iets gezelligs van zullen maken zodra dat weer kan. Ik vroeg haar of ze nog muziekwensen had. Ze trok haar schouders op en tuitte haar mond een beetje. "Ach", zei ze, "doe maar het Marialied van Lourdes en een Avé Maria. Verder maakt het me niet uit." Ik heb de afstandsbediening nog even gekoppeld aan de lampen boven de eettafel. "Doe de lichtschakelaar bij de scootmobiel eens aan" zei ze. En ze wilde de afstandsbediening ter controle. "Ja, hij doet het weer. De afstandsbediening van de TV doet het ook niet meer." Ik frutte met mijn te kleine handschoenen aan wat batterijen uit de verpakking. Henriëtte deed ze erin. Helaas, die kregen we niet aan de praat. Even het einde van 'Blokken' gekeken. De finale vraag was een 8 letterig woord. De hint was 'alpinisten' . De eerste letters verschenen : m, i, l. "klimmers" riep oma. De finaliste kwam er niet op. Oma had deze Blokken gewonnen. Na dit heuglijke feit ging ik naar huis. Op oma's hoogtepunt zeg maar.
Donderdag 24 december sliep ze rustig in. José was er bij. Ze was 93 jaar en heeft een mooi leven gehad. Toch is het een vreemde en ietwat onrustige gedachte dat ik haar nooit meer zal tegenkomen en dat ze in haar laatste uren waarin ze afscheid nam van familie, vrienden en vriendinnen alleen maar mondmaskers en schorten heeft gezien. Ik zal haar herinneren als een belangstellende vrouw met een ijzersterk geheugen die intens genoot van haar kleinkinderen en genadeloos Skipbo en Regenwormen speelde. Ze keek uit naar de momenten dat haar zus Ria vanuit Australië weer een tijdje naar Nederland kwam. Samen hadden ze dan de grootste lol. Zo zal ik me haar herinneren. Bedankt Lies.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten