Mijn lieve moeder

Kerstmis 2017, een bezoekje aan ons mam. Mijn oudste zoon, zijn en mijn vrouw zijn al naar de huiskamer. Ik hang altijd eerst mijn jas op in het appartement van ons mam. Als ik de eerste woonruimte doorloop naar de huiskamer komt ze me al tegemoet gelopen met haar rollator. Dat gaat haar vlot af. Tussen de louvredeuren ziet ze me en blijft stil staan. Zoals altijd als ze me ziet trekt haar gezicht helemaal open en begint ze te stralen. "Och Frans, bende gij d'r ook? Das ook toevallig, José is er ook!" Dat ze de naam van mijn vrouw weet geeft aan dat ze een hele goede dag heeft. We lopen door naar haar kamer en maken het gezellig. Best veel familieleden stuurden haar een kaartje. Daar geniet ze dan echt van. Als ik terug kom van de keuken waar ik drinken haalde vraagt mijn schoondochter aan mijn moeder of ze kan vertellen wie er op die foto's staan die aan de muur hangen. Wanneer dan de foto van mijn vader aan de beurt is zegt ze bijna altijd: "Die man die ken ik niet". Op de foto staat mijn vader in zijn jonge jaren leunend op zijn accordeon.

Daarop speelde hij vroeger vrolijke nummers voor de liefde van zijn leven, ons mam. Deze keer zei mijn moeder: "Das Harrie". Wonderlijk zoals een geheugen af en toe nog even werkt. Het is Kerstmis en de verzorging heeft ons mam een kerstmuts opgezet. Ze beseft niet dat ze een muts op heeft maar het ziet er vrolijk uit. We brachten een hondje mee, zo'n handpop hond die kerstliedjes zingt als je in het juiste ritme zijn bek open en dicht laat gaan. Na een korte instructie doet ze haar hand in het achterste van de hond, beweegt haar hand op en neer en de hond zingt zijn liedje. Mijn moeder geniet met volle teugen en gaat een vrolijke dialoog aan met de hond.

Wanneer de visite even later gezellig met elkaar aan het kletsen is keert ons mam zich naar mij. Ze buigt voorover en legt haar hand op mijn arm. "Zeg Frans, weet je wat ik graag nog eens zou willen? Ons moeder opzoeken en met haar praten. Waar zou ze zijn? Weet jij dat?" Ik laat een stilte vallen. Haar moeder, mijn oma, stierf toen ik 2 was of zo en ik ben nu 60 jaar. Ze is dus al best lang dood. "Leeft die eigenlijk nog? Of is ze al dood?" Ik ga mee in de beweging en zeg: "Ja mam, die is al best een tijdje dood". Kort stromen er tranen over haar wang. Ach lieve moeder, wat gaat er nu in je om, dat zou ik willen weten. Even later is het weer gezellig en maakt ze herhaaldelijk complimenten over de mooie jurk van mijn schoondochter. Want als er iets is wat ze nooit zal verleren dan is dat het opmerken van mooie dingen en daar uitvoerig complimenten over maken. Zo heerlijk enthousiast. Als ze hoort dat mijn zoon en schoondochter getrouwd zijn dan vindt ze dat hij een goede keuze heeft gemaakt en geweldig boft met zo'n knappe vrouw. Nog een paar keer vraagt ze mij of ze haar moeder toch niet nog eens zou kunnen opzoeken en is ze weer kort verdrietig. Vlak voordat we haar naar het kerstdiner brengen en weer naar huis gaan vragen we nog eens wie toch die man met die accordeon is. "Harrie" zegt ze en dan besef ik: vandaag had ik heel even een beetje mijn lieve moeder terug.